روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت

مشکی

manotanhaee2tariki — Fri, 30 Oct 2009 15:10:32 GMT

سيب سوخته

manotanhaee2tariki — Sat, 17 Oct 2009 12:23:18 GMT

تو رو از خاطرم برده ، تب تلخ فراموشي
دارم خوو ميکنم با اين ، فراموشي و خاموشي
چرا چشم دلم کوره؟ ، عصاي رفتنم سسته؟
کدوم موج پريشوني ، تو رو از ذهن من شسته؟
خدايا فاصله ت تا من ، خودت گفتي که کوتاهه
از اينجا که من ايستادم ، چقدر تا آسمون راهه؟
من از تکرار بيزارم ، از اين لبخند پژمرده
از اين احساس يأسي که ، تو رو از خاطرم برده
به تاريکي گرفتارم ، شبم گم کرده مهتابو
بگير از چشماي کورم ، عذاب کهنه ي خوابو

دخرک و پسرک قصه

manotanhaee2tariki — Fri, 09 Oct 2009 11:10:18 GMT

دخترک گفت: بشمار.
پسرک چشمانش را بست و شروع کرد به شمردن: يک، دو، سه، چهار...
دخترک رفت پنهان شود، آن طرف تر پسر ديگري را ديد که گرگم به هوا بازي مي‏کرد، برّه شد و با گرگ رفت.
...پسرک قصّه هنوز مي‏شمرد...

تب تند زندگی

manotanhaee2tariki — Sun, 04 Oct 2009 13:17:27 GMT

تبِ تند زندگي رو نميشه تو چهره ها ديد
نميشه تلخي اونو از دل حادثه فهميد
زندگي شايد يه قصه ست
چه بد و چه خوب بايد ساخت
توي شطرنج دقايق نبايد به سادگي باخت
اين دروغه هر کي ميگه
گذر ثانيه کُنده، زندگي کن تا بفهمي
تب زندگي چه تنده
چرا دشمني و کينه؟ وقتي زندگي دو روزه
نذاريم همين دو روزم تو آتيش غم بسوزه
پيرمرد يه کنج نشسته، با دلي غمگين و خسته
ياد ايامي که رفته، خاطرات اون گذشته
يکي جيک تو جيک يارش، يکي اينجا دلشکسته
اون يکي به فکر نونه، با دستاي پينه بسته

پاییز

manotanhaee2tariki — Wed, 23 Sep 2009 07:39:08 GMT

هنوز در جاده انتظار نشسته ام، هنوز چشمانم را به آسمان بي کران دوخته ام، هنوز گريه هايم را زير باران پنهان مي کنم، باز روز ديگري فرا رسيد و باز فصلي نو با نام پائيز...

یادش بخیر

manotanhaee2tariki — Mon, 14 Sep 2009 09:06:18 GMT

یادمه بچه که بودم نقاشیم خیلی خوب بود. همیشه تو هر جا نقاشی میکردم همه خوششون میومد. یادمه چندبار هم که با پدرم نمایشگاه کتاب رفته بودیم رفتم ایستگاه نقاشی و جایزه هم گرفتم...
تو ابتدایی واسه امتحان نقاشی زودتر از همه تموم میکردم و قشنگ تر از همه هم میشد. خدا رو شکر حافظه م یاری میکنه و یادم میاد سال چهارم ابتدایی یه گوسفند بزرگ کشیدم که داشت علف میخورد... (معلمه خیلی خوشش اومد).
خلاصه که چند وقت پیش به یاد دوران کودکی یه نقاشی کشیدم، اما نه روی کاغذ؛ اینبار با فتوشاپ...
پیش خودم فکر کردم آیا هنوزم مثل دوران کودکیم نقاشیم خوبه یا نه؟ (فکر نمیکنم!، دیگه از ما گذشته...)
این کار بیشتر واسم جنبه ی تداعی خاطره داشت. یادش بخیر، یادش بخیر، یادش بخیر...

مداد رنگی سفید

manotanhaee2tariki — Wed, 02 Sep 2009 14:16:33 GMT

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند،به جز مداد سفيد.. هيچ کسي به او کار نمي داد؛ همه مي گفتند:«تو به هيچ دردي نمي خوري»... يک شب که مداد رنگي ها توي سياهي کاغذ گم شده بودند، مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک و کوچک و کوچک تر شد... صبح توي جعبه ي مداد رنگي جاي خالي او با هيچ رنگي پر نشد...

به تو مدیونم...

manotanhaee2tariki — Thu, 20 Aug 2009 12:30:18 GMT

واسه اینکه از تو دورم - به تو مدیونم
واسه کشتن غرورم - به تو مدیونم
تو که حرمتو شکستی - پای عهدت ننشستی
گرچه بازم تو نیازم - لحظه هام منو میبازن
بـــــه تـــــو مـــــدیـــــونـــــم
واسه این چشای خیسم - به تو مدیونم
اینکه از غم مینویسم - به تو مدیونم
اینکه بی جونم و سردم - اینکه بی روحم و زردم
پی آرامشی که بردی و من پیِ ش میگردم
بـــــه تـــــو مـــــدیـــــونـــــم
به تو مدیونم غرورمو شکستی عین شیشه
به تو مدیونم که کُشتی دلمو واسه همیشه
به تو مدیونم منو دادی، بگو ده ها بهانه
به تو مدیونم واسه بغض عمیق این ترانه

من و شایدها و حسی خوب

manotanhaee2tariki — Sun, 02 Aug 2009 08:35:18 GMT

پیش خودم فکر میکردم شاید پس اون روزهای طوفانی و تلخ زندگیم دیگه رنگ خوبی رو نمیبینم...
شاید بعد اون همه ناامیدی دیگه لذت زنده بودن رو نچشم...
با خودم گفتم دیگه رنگ خوبی رو نمیبیم...شاید دیگه حتی تسکینی هم پیدا نشه...اما امروز تسکینی پیدا کردم که در کنار بدترین زخم زبونهایی که این روزا میخورم بهم آرامش میده...به قول یاور لحظه های بی کسیم:...
(من و تو چه بی کسیم / وقتی تکیمون به باده / بد و خوب زندگیم / منو دست گریه داده)
نمیدونم اما دست تقدیر منو در راهی قرار داد که از بودن در این راه احساس آرامش میکنم...راهی که آغاز و پایان ناپیدا اما شیرین...راهی که در کنار نباید هاش منو به نفس کشیدن عادت داده...منو به زندگی کردن امیدوارم کرده...منی که هر شب قبل از خواب با تمام وجود آرزوی مرگ میکردم رو به دیدن صبح فردا دلگرم کرده...
شاید زخمهای کهنه ایی که رو دلمه خوب نشه اما مرحمی رو زخمامه که باعث میشه دردشو کمتر حس کنم...شاید نشه زخم زبونایی که موهای سرمو سفید کرد فراموش کنم اما شاید باعث بشه کمتر تو آینه خودمو نگاه کنم و از شکسته شدنم رنج ببرم.....
(تو این روزای بی کسی که هر کی فکر خودشه / من که بریدم از همه، دلم فقط به تو خوشه / وقتی تو هستی دلخوشی بی خودی پرپر نمیشه / دلواپسی در به دره چشم منم تر نمیشه / دلم به بودنت خوشه، دلم به دیدنت خوشه / گلی ولی نه مال من، دلم به چیدنت خوشه)
شاید و شاید و شاید.......................... و منم و شاید های بسیار در دنیایی غریب...
شایدهایی عجیب از جنس باران...مرحمی از جنس طلوع خورشید در صبحی آرام...تسکینی از جنس آرامش در روزهای بی درمان.................
(یه کاری کن که میتونی / یه خونه شو تو ویرونی / از این بیشتر نپرس از عشق / نمیدونم، نمیدونی / تو این تقویم دلمرده / کسی اشکاشو نشمرده / کجا دیدی که تنهایی / غماشو با خودش برده؟)

تو طراحی این عکس به این دلیل از این تصویر استفاده کردم که بالاخره پس از سالها روزنه ای نور بر صورت تاریکم تابید و رنگ روشنایی رو دیدم

نکته ی ناگفته:
راستی من یه نکته رو فراموش کردم بگم. قضیه عاشقی و این حرفا نیست و فقط برای خالی نبودن عریضه از اون شعرها استفاده کردم، همین. عزیزان اشتباه نکنن. فقط دارم سعی میکنم کمتر به بدبختیام فکر کنم. دارم راهشو یاد میگیرم، حالا اگه فردا اومدم و مثل همیشه یه پست غمگین زدم تعجب نکنید...چون هیچی تغییر نکرده و من همون آدمم و روزگار هم همون روزگاره...

خاطرات يک خاطره (2)

manotanhaee2tariki — Thu, 23 Jul 2009 16:04:18 GMT

قسمت دوم (قسمت آخر)

من با وسايلا اونجا موندم تا مهدي و فرهاد برن دنبال چادر. بعد دو ساعت بالاخره با چادربرگشتند. من يه جا واسه چادر زدن پيدا کردم تا اونا هم رسيدند................
مهدي و فرهاد داشتن وسايلا رو تو چادر مذاشتند که من گفتم:
من: خب من ميرم کنار آب تا شما هم بيايد.
مهدي: داري از زير کار درميريااا
من: منو از زير کار در رفتن؟؟؟ آخه پسرجون 2تا ساکو تو چادر گذاتشن خيلي کار داره که من از زيرش در برم؟، اصلا" شما بريد کنار آب من وسايلا رو ميزارم.
مهدي: شوخي کردم بابا، چرا جدي ميگيري؟
من: خب پس من رفتم.
کنار آب نشسته بودم و اين ملت سرخوش رو نگاه ميکردم که مرد و زن و بچه چه جوري تو آب بالا و پايين ميپرن؛ واقعا" چه دلي خوشي دارن بعضيا... تو همين فکرا بودم که مهدي و فرهاد حوله به دست اومدند و رشته افکارمو پاره کردند.
مهدي: خب بپر بريم که تا همينجاشم دير اومديم.
من: به سلامت.
مهدي: مگه تو نمياي؟
من: نه حوصلشو ندارم.
فرهاد: ببين ملت چه جوري تو هم ميلولن، بيا يه آبي به تن بزن.
من: اصلا اهل اين جينگولک بازيا نيستم شما بريد.
مهدي: خب حالا که نمياي چه بهتر؛ بشين اينجا هم لباساي ما رو نگه دار و هم حواست به چادر باشه.
خلاصه اين دوتا حوله و لباساشونو به من دادنو پريدن تو آب.
خورشيد کم کم داره غروب ميکنه و من خيره به اين غروب زيبا بودم. دوباره غرق خودم شده بودم...به خورشيد نگاه ميکردم و فکرم به همه جا ميرفت... به ديروز ، به امروز، به فردا؛ به اين زندگي پوچ و بي معني...
مهدي: کجايي پسر، بدجوري تو خودتي.
من: چيکار کنم ديگه بدبختي که يکي دوتا نيست.
مهدي: بي خيال بابا.
من: خب تا حالا که داشتين تو آب ورجه وورجه ميکرديد و من عين چوبلباسي اينجا نشسته بودم. سريعا" بريد دنبال شام که بدجوري گشنم شده.
مهدي: ما شنا کرديم خسته ايم، شام پاي توئه.
من: اصلا" حرفشم نزن که دست خودتو ميبوسه.
خلاصه از من انکار و از اون اصرار که آخرش با هم رفتيم دنبال شام.
.
.
.
بعد اينکه شاممون رو خورديم گفتيم چيکار کنيم؟؟؟
فرهاد: من که خيلي خوابم مياد.
من: من يکي که خوابم نمياد و ميخوام برم کنار آب بشينم.
مهدي: منم خوابم نمياد.
من بلند شدم تنهايي رفتم کنار آب. يه تيکه سنگي پيدا کردم و نشستم. و باز هم طنين انداز لحظه هاي تنهاييم با سوز هميشگي ميخوند:
شبامون آخ چه تاريک و چه سرده / دلامون جاي غمه لونه ي درده / تو رو بي من، منو دور از تو گذاشته / چي بگم با من و تو دنيا چه کرده.....
.
.
.
صبح زودتر بقيه بلند شدم. يه نگاهي به LCD گوشيم کردم. 6:30 دقيقه ي صبح رو نشون ميده. با خودم گفتم بهترين موقعيت واسه عکسبرداي از آب همين الانه (چون ديروز همه تو آب بودند و نميشد عکس درست و حسابي گرفت). بلند شدم لباسامو مرتب کردم و بد از زدن آبي به دست و صورت رفتم سمت آب.
ديدم ماسه هاي صاف داره بهم چشمک ميزنه. گفتم بهتره اول رو ماسه يادگاري بنويسم و عکس بگيرم بعد برم سراغ آب. بعد از رفتم سراغ دريا، اين معشوقه ي جاودانم. چندتا شات زيبا برداشتم که اگه نتونستم تا سالها بيام، اين عکسا رو ببينم و به ياد اون يه روزي رو که کنار دريا بودم آروم بگيرم.
ديگه کم کم اين جماعت خفته در خواب داشتند بيدار ميشدند. در يک چشم به هم زدن چند نفري پريدن تو آب. (يارو ناشتا ميرفت تو آب، فکر کنم دستشويي و دست و صورت شستن هم خبري نبود؛ همه رو ميخواست تو آب انجام بده [ ! ! ! ])
سري چرخوندم ببينم ديگه چه خبره که ديدم مهدي و فرهاد هم از خواب غفلت بيدار شدند و دارن حوله به دست و در حال عکس گرفتن با گوشي ميان.
مهدي: کلک زود بيدار ميشي و تنهايي مياي کنار آب؟!
من: من همه عمرمو تنها بودم اينکه چيزي نيست.
مهدي: خب سريع لباساتو دربيار که تا خلوته يه آب مشتي به تن بزنيم.
من: حسش نيست.
فرهاد: تو جدا" مريضيااا !!! از ديروز ما صد دفه پريدم تو آب هنوز هم تشنه ي آبيم بعد تو با اينکه اين همه آدمو در حال آبتني ديدي هوس نکردي بياي تو آب؟
من: ديگه ديگه...
(البته شنا بلد بودم و ترسي نداشتم ولي دوست داشتم تو اين موقعيت ناب بيشتر با خودم خلوت کنم)
يه ساعتي ميگذشت که ديگه همه بيدار شده بودند؛ بعضيا تو آب بودند و بعضيا هم تو ساحل نشسته بودند با ماسه ور ميرفتند... اين وسط فقط من بودم که بدون هيچ کاري خيره به انتهاي اين درياي بي انتها؛ غرق در افکار خودم بودم. هندزفري به گوشم زده بودم که راحت بتونم آهنگ گوش کنم و به دريا خيره بشم... عشقم داشت با سوز هميشگيش ميخوند:
چشم من، بيا منو ياري بکن / گونه هام خشکيده شد، کاري بکن / غير گريه مگه کاري ميشه کرد؟ / کاري از ما نمياد، زاري بکن...
اشکام از چشمام سرازير ميشد...بدجوري دلم گرفت. اين شعر رو خيلي دوست دارم و وقتي داريوش با اون سوز و غم بي نظيرش ميخوند، نميتونستم جلوي خودمو بگيرم؛ دلم ميخواست از ته دلم گريه کنم. همينطور اشکام روي صورتم سرميخوردند. حتي حس بلند کردن دستام و پاک کردن اشکامو نداشتم. يادم نمياد هيچوقت جايي گريه کرده باشم. اونقدر مغرورم که دوست ندارم کسي اشکامو ببينه ولي اينجا ديگه کاري از دستم برنميومد...
.
.
.
بالاخره بچه ها از آب اومدند بيرون:
من: آخه بابا شماها ناشتا ميرين شنا من بايد گشنه وايسم؟؟؟
مهدي: مگه چقدرطول کشيد؟ ما که تازه رفته بوديم تو آب.
من: دفعه بعد يادم باشه واست يه ساعت ضدآب بخرم ببندي به دستت که وقتي تو آبي از دنيا غافل نباشي.
مهدي: حالا اشکال نداره الان ميريم تو کار صبحونه.
رفتيم سمت چادر و مهدي رفت که واسه صبحونه وسيله بگيره. (يادم رفت بگم؛ ما تو يه پارک ساحلي چادر زده بوديم، البته داخل پارک که نه، قسمت بيروني و رو به درياي پارک يه سکو داشت که همه روي اون چادر زده بودند، ما هم مثل بقيه اونجا چادر زديم).
.
.
صبحونه رو خورديم و تو چادر نشسته بوديم:
مهدي: فرهاد بريم؟
فرهاد: بريم.
من: کجا؟
مهدي: نميدونم چرا بازم هوس کردم برم شنا؟!!!
من: جون مادرتون يه استخري، جوبي چيزي بريد اينقدر عقده اي نشين.
فرهاد: راست ميگه منم هوس کردم.
من: من اگه جاي دريا بودم طوفاني ميشدم تا هيچکي جرات نکنه سمتم بياد. اونوقت خود من بعد از نوشتن وصيتنامه با لباس ميرفتم در آغوشش تا به آروزي هميشگيم يعني مرگ برسم.
مهدي: اينجوري خيلي سينمايي ميشه.
من: مگه آدم چند بار ميمره؟ از زندگي که لذتي نبردم حداقل از مرگم لذت ببرم.
فرهاد: نگران نباش، تو شنا بلدي غرق نميشي.
من: باهوش اگه بخوام بميرم که ديگه شنا نميکنم.
خلاصه با اين همه قصه سر هم کردن آخرش اينا دوباره رفتن شناشونو کردند.
.
.
.
منم بلند شدم يه چرخي تو پارک و اون اطراف زدم ببينم دنيا دست کيه. بعد از اينکه حسابي موقعيت رو بررسي کردم رفتم ببينم اين عقده اي ها عقده شون خالي شد يا نه؟
من: اگه تا پنج دقيقه ي ديگه اومدين بيرون که هيچي، ولي اگه نيومدين خودم ميرم يه چيزي ميخورم شما هم گشنه بمونين.
مهدي: وايسا بابا اومديم.
تو چادر نشسته بوديم. با هم چونه ميزديم که کي بره ساندويچ بگيره.
من: دور من يکي رو خط بکشيد که همه چي رو من رفتم گرفتم.
فرهاد: من که دارم ميخوابم.
من: داش مهدي ديگه دست خودتو ميبوسه.
مهدي: ببين فرهاد که نميره. من و تو مونديم. سنگ کاغذ قيچي ميکنيم.
من: باشه ولي سه بار.
مهدي: باشه. (فکرشو بکنين دوتا مرد گنده نشستن دارن سنگ کاغذ قيچي ميارن که کي بره ساندويچ بگيره!)
سنگ کاغذ قيچي: مهدي برد. دفعه دوم، سنگ کاغذ قيچي: مهدي برد. سنگ کاغذ قيچي: من بردم. سنگ کاغذ قيچي: اينبار ديگه مهدي برد.
مهدي: از اولشم خودت بايد ميرفتي.
من: آره ديگه، من اگه شانس داشتم که الان اينجا نبودم.
مهدي: کجا بودي کلک؟
من: يه جاي خوب.
.
.
ساندويچو گرفتم و داشتيم دور هم ميخورديم که يهو ديدم مهدي زد زير خنده!.
من: چي شد؟
مهدي: هه هه هه...
يه نگاه به فرهاد کردم، منم زدم زير خنده. حالا فهميدم مهدي واسه چي ميخنديد. فرهاد اومده بود سُسشو باز کنه که سس از بغلش باز شده بود و با فشار ريخته بود رو سر وصورتش... [هه هه هه]
.
.
.
بعد از صرف ناهار اون دوتا داشتن چرت ميزدند که من يهو گفتم:
من: اي بابا. مُرديم از گرما.
مهدي: بابا چته تو يهو قاط ميزني. تو که مريضي هيچيتم شبيه آدم نيست، خوابت نمياد بزار ما يه چرت بزنيم.
من: من ديگه دارم کلافه ميشم. همين الان دارم برميگردم تهران. قربون تهران برم با همه دود و کثيفيش هر چي باشه شرجي نيست.
مهدي: خب حالا بذار غروب ميريم........

بلند شدم رفتم کنار آب. اينبار ديگه دنبال سنگ واسه نشستن نگشتم. ترجيح دادم رو همون ماسه ها بشينم (يعني دراز بکشم) چون از صبح که بيدار شده بودم سرمو زمين نذاشته بودم. واسه خودم رو ماسه ها دراز کشيده بودم و آهنگ تکيه بر باد عشقمو گوش ميدادم:
...من و تو چه بي کسيم / وقتي تکيمون به باده / بد و خوب زندگيم، منو دست گريه داده / اي عزيز هم قبيله، با تو از يه سرزمينم / تا به فرداي دوباره، با تو هم قسم ترينم...
اينبار خيره به آسمون بودم و بادي که ميوزيد منو به عالم ديگه اي برده بود...
آفتاب نود درجه ميتابيد و منم به دليل گرماي شديد با آستين کوتاه بودم (هيچوقت آستين کوتاه نميپوشم؛ هميشه پيرهن آستين بلند و مشکي، اما اينبار ديگه طرف معامله اين هواي گرم وشرجي بود که نميشد کاريش کرد). احساس کردم پوستم داره به شدت ميسوزه. بله اين آفتاب کار خودشو کرد و پوست دستاي ما رو سوزوند. بلند شدم نشستم تا ديگه بيشتراز اين آفتاب به دستام نخوره. ديدم مهدي و فرهاد هم اومدند.
مهدي: ميبينم که تو آفتاب چرت ميزني.
من: چرت کجا بود بابا؛ دراز کشيده بودم.
فرهاد: دستات چرا قرمز شده؟
من: سوخت.
مهدي: بدون کرم ضد آفتاب اينجا خوابيدي همينه ديگه.
من: چيکار کنم. اينجا که خبري از داروخونه نيست يه ضدآفتاب بگيرم.
اين دوتا داشتند با ماسه ها ورميرفتند که تصميم گرفتند دوباره برن تو آب.
مهدي: بيا اين وسايلا رو بگير.
دست کرد تو جيبش گوشيشو بهم بده:
مهدي: گوشيمو به تو دادم نه؟
من: نه. به منم گوشي ندادي دست خودت بود.
مهدي: پس گوشيم کجاست؟
فرهاد: همين الان دستت بود.
من: حتما" وقتي دولا شدي با ماسه بازي کني از جيبت افتاده و آب برده.
فرهاد: آره ديگه. حتما" اينجوريه، چون همين الان دستت بود.
من: بدو برو تو آبو نگاه کن شايد پيداش کني.
من که لباس تنم بود و نميتونستم برم تو آب، اون دوتا هرچي دست کردند زير آب پيداش نکردند.
فرهاد: آخه گوشيتو واسه چي آوري بغل آب؟
مهدي: آوردم که عکس بگيرم ديگه.
من: چه عکسي هم گرفتي، تاريخي.
مهدي: ولش بابا. فداي سرم. حالا که رفته چيکارش کنم؟ رفتم تهران يکي ديگه ميگيرم. بي خيال.
من: من اگه روحيه ي تو رو داشتم الان دنيا رو فتح کرده بودم. (مهدي عشق روانشناسي داره و هميشه و در همه حال روحيه ش عاليه).
فرهاد: بيا يه کم ديگه بگرديم شايد پيداش کرديم.
مهدي: الان پيدا هم بشه ديگه بدرد نميخوره. پيدا ميشد همون موقع که گشتيم پيدا ميشد.
من: فرهاد راست ميگه. بگرديد جنازشو پيدا کنيد دور هم يه ختم واسش بگيريم.
مهدي: ولش کنيد بابا. من بايد غصه شو بخورم که نميخورم.
من: روحيتو عشق است. خب حالا ديگه گرين کارتمون صادر شد. جمع کنيد بريم ترمينال.
مهدي: آره گوشيم که پريد جمع کنيم بريم.
رفتيم وسايلا و چادر رو جمع کرديم. يه ماشين گرفتيم واسه ترمينال بابلسر..
.
.
از ماشين پياده شديم و رفتيم ببينيم بليط آره يا نه.
من: خدا کنه واسه همين ماشين که بيرون بود بليط داشته باشه، من يکي که هيچ رقمه حوصله علافي رو ندارم.
مهدي: نداشت ناچاريم وايسيم.
من و مهدي با همرفتيم تو و خدا رو شکر تونستيم سه تا بليط بگيريم.
من: داش مهدي ديدي چه به موقع آوردمت؟! حال تو ميخواستي ساعت شش که هوا خنک شد بياي.
مهدي: همه چيزت عجيبه، حتي تصميم گرفتنات.
.
.
ماشين ساعت سه و نيم حرکت ميکرد ساعت تازه سه بود. تو محوطه نشسته بوديم. مهدي و فرهاد هي به هم ميپريدند و منم اين وسط نشسته بودم:
من: ببينيد، اينجوري که شما به هم ميپرين فايده نداره؛ يا جفتتون ساکت شين يا اينکه بريد اين وسط حسابي همديگه رو بزنين. اينجوري ملت تا زمان راه افتادن اتوبوس سرگرم ميشن؛ از طرفي شما هم عقده تون خالي ميشه.
سه تايي زديم زير خنده...
ديگه کم کم داشتند ساکها رو تو قسمت بار اتوبوس جا ميزدند.
فرهاد: ساکا رو پايين بذاريم؟
من: من که يه ساک بيشتر ندارم که اونم ترجيح ميدم زير پام بذارم.
مهدي: من ميرم وسايلمو پايين بذارم.
فرهاد: تو هم بيا بذار، واسه هر ساک شماره ميدن،حساب کتاب داره.
من: اتفاقا" تو اين زمينه هيچي حساب کتاب نداره. من خودم دزيدن ساکو تو اين موقعيت ديدم. اگه جاي من بودي قوطي کبريت هم اون پايين نميذاشتي.
بالاخره رفتيم نشستيم و اتوبوس حرکت کرد به سمت تهران...
و سرانجام این سفر هم به پایان رسید. و پس از یک روز دوری از زندگی یکنواخت دوباره برگشتم به خونه اول،،، به جهنم خوش اومدی.
.
.
.
پايان - ممنون از توجه شما - برگي از دفتر خاطرات من (مشکي پوش تنها)

به قول این جوونا بعدا" نوشت:

راستش به درخواست یکی از دوستان گلم یه کلیپ بیست ثانیه ای از ساحل که گرفته بودم رو گذاشتم. اگه کیفیت نداره شرمنده، از گوشی دو مگاپیکسلی بیش از این هم انتظار نمیره. امیدوارم خوشتون بیاد.

کلیپ ساحل فریدونکنار