دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقي بود. پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا
بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت . خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت . خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت . خدا سكوت كرد. به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد خدا سكوت كر د. كفر گفت و سجاده دورانداخت. خدا سكوت كرد . دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد . خداسكوتش را شكست و گفت : عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت . تمام روزرا به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي . تنها يك روز ديگر باقي است. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن.لا به لاي هق هقش گفت : اما با يك روز ... با يك روز چه كار مي توان كرد؟ ...
خدا گفت : آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويي هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمي يابد هزار سال هم به كارش نمي آيد. آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و
زندگي كن. او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد. اما مي ترسيد حركت كند . مي ترسيد راه برود . مي ترسيد زندگي از لا به لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد ... بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد؟ بگذارد اين مشت زندگي را مصرف كنم. آن وقت شروع به دويدن كرد . زندگي را به سر و رويش پاشيد . زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد . چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، م يتواند پا روي خورشيد بگذارد. مي تواند ....
او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي را به دست نياورد، اما ....
اما در همان يك روز دست بر پوست درختي كشيد، روي چمن خوابيد، كفشدوزدكي را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه او را نمي شناختند سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد . او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد . لذت برد و سرشار شد و بخشيد. عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.
او در همان يك روز زندگي كرد، اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : امروز او درگذشت. كسي كه هزار سال زيسته بود!

... و طبق روال همیشگی این وب یه عکس ناب از کارای خودم واسه زیبایی بیشتر:

بالاخره این جشن هم تموم شد. ایشاا... سال بعد همین موقع اگه عمری بود و این وبلاگ تا اون روز سرپا موند بازم از این خبرا هست...

از همه ی عزیزانی که زحمت کشیدند و حضور خودشون رو در این جشن کوچیک اعلام کردند فوق العاده سپاسگذارم.

و از امروز به بعد حکایت همیشگی این وبلاگ و من...

اینم عکس کیک دیشب. تقدیمش میکنم به همه ی شما عزیزان. (چون ترسیدم کیک قبلی کم بیاد و به همه نرسه اینم گذاشتم. امیدوارم همگی از پذیرایی راضی باشید)

اینم یه دیسکو پارتی مشتی واسه برو بچ که حالشو ببرن:   

اینم به سلامتی صدای سکوت عزیز که با من تو یه روز به دنیا اومده:

<سلام خدمت همه شما دوستان عزیز که مثل همیشه لطفتونو ثابت کردید>

همون طور که اطلاع دارید امروزسالگرد زندگی منه. راستش یه چیزایی نوشته بودم که قرار بدم اما منصرف شدم...

من متولد سیزدهم خرداد ماه هستم. بنده در بیمارستان مهدیه واقع در خیابان شوش کنونی هستم. حتی ساعت تولدم رو هم میدونم. حدودا" ساعت ۴:۳۰ دقیقه ی بعد از ظهر.

این کیک تولد خودم نیست (یه عکس گذاشتم که شکم خالی برنگردین خونه).

شاید امروز بعد ازظهر یه کیک کوچولو (احتمالا" تاینی، چون بدجوری خوشمزه ست) رو گرفتم و یه دونه کبریت گذاشتم رو هر کدومشون و فوت کردم. به آرزوهام هم فکر نمیکنم. چون بی هیچکدومشون نرسیدم و وقتی بهشون فکر میکنم یاد این میوفتم و بی خیال فکرکردن میشم: "روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت..."

بازم ممنون از اینکه حضورتونو تو این جشن کوچیک اعلام کردید. ایشاا... تو شادیاتون جبران کنم.

امروز سالگرد اين وبلاگه. دقيقا" يک سال پيش همين روز بود که اين وبلاگ استارت خورد و تا امروز به اينجا رسيده. درست در تاريخ ۵/۳/۸۷ بود که من تخلص «مشکي پوش تنها» رو براي خودم برگزيدم و پا به عرصه وبلاگ نويسي گذاشتم. خيلي زود با اين وب اخت شدم و دوستاي زيادي پيدا کردم. اولين دوستي که به واسطه ي اين وبلاگ پيدا کردم «صداي سکوت» بود. دوستي که هنوزم که هنوزه بعد از يک سال بهترين دوستم تو وبه. بعد از اون دوستان ديگه اي هم پيدا کردم. «مينياتورنگ»، «چيدن تمشک در گرگ و ميش»، «امير» و .... .
تو اين مدت بارها و بارها خواستم اين وبلاگو جمش کنم اما چون اين وب پل ارتباطي من و دوستانم بود منصرف شدم. تصميم گرفتم هرطور شده اين وبو سرپا نگه دارم تا بتونم با دوستانم ارتباط داشته باشم. اين وبو با اين هدف راه انداختم که عکسهاي رو که طراحي ميکنم رو داخلش قرار بدم؛ البته با کمي شعر و متن زيبا که چاشني خوبي واسش شد.
کم کم اين وب به سمت اعتقاد و دل خودم رفت. تا جايي که ديگه حرف دلمو نوشتم و روحيمو تو عکسايي که طراحي ميکردم به تصوير کشيدم. وبلاگي که شد دفتر خاطرات. دفتري که گوشه اي از سخت ترين و بدترين روزاي زندگيم رو توصيف ميکنه...

و یک سوپرایز برای همه:
اینکه 13 خرداد سالگرد زندگی منه و خوشحال میشم تو اون روز هم حضور گرمتونو تو این وب احساس کنم. خلاصه سیزدهم اینجا جشن تولده. هر کی بیاد کیک و شیرینی هم داریم.
پس طبق این دعوتنامه همگی رسما به جشن تولد بنده در تاریخ ۱۳/۳/۸۸ دعوت شدید.

 مي خوام تو رو که باشي               جون بدي تا نمــيـرم
عـــزيــــز هــــم تـــرانــــه                تو واژه هات اسيرم
مي خوام تو رو که باشي               تو دم دم نفــســهــام
تو لـحــظــه هـــــاي دردم               محکم بگيري دستام
از من بـخـواه که باشــــم               بودن به رنگ بــودن
حــسـت کـنم تـو رگ هـام              عين تـرانــه خــونـدن
از تـو ميـخوام که باشــي               باشي و بـاشــي ياور
تو لــحــظــه هــام بـموني               تا لحـظــه هـاي آخــر

اینم یه عکس به یاد بچگی و عاشقی های پاکش...