امروز صبح واسه يه کاري دنبال يه عکس سه در چهار از خودم ميگشتم.
داشتم تو کمد دنبالش ميگشتم که يهو يه چيزي رو پيدا کردم.
يه عکس از چهار/پنج سالگي خودم پيدا کردم. تا چند دقيقه خشکم زده بود و داشتم بهش نگاه ميکردم. ذهنم با سرعت عجيبي به دوران گذشته برگشت.
وقتي که بچه بودم و فکر ميکردم دنيا همينه که من ميبينم و درک ميکنم. اما حالا که بزرگ شدم ميبينم اين دنيا خيلي بزرگتر از اونيه که من فکر ميکردم. خيلي بزرگتر و پيچيده تر.
يادش بخير چه آرزوهايي داشتم و ... . واقعا به خودم حق ميدم که هميشه ميگم"روزگارم بر خلاف آرزوهايم گذشت". الحق که بر خلاف آرزوهام گذشت.
ياد اون روزايي افتادم که... .
چند روز پيش تو يه جا خوندم:" عشق زماني است که درست مثل روزهاي بچگي روي جدول پياده رو راه بروي و بي دليل بخندي ".
چه عشقي بود تو دوران بچگي، چه خاطرات قشنگي بود.........................
حيف که زود گذشت.
حيف که هميشه زود دير ميشه!

ای کاش سرنوشت جز این مینوشت. ای کاش هر چی جز این مینوشت. لعنت به این سرنوشت که از اولش بد نوشت.

گريه کن براي دردات، گريه کن براي خونه
گريه کن براي اين دل، که نميتونه بمونه
گريه کن براي دردات، گريه آوازِ جنونه
گريه کن اگه ميتوني، که تو دل غمي نمونه

امروز يه شعر قشنگ از يه ترانه اي رو نوشتم که واقعا هر وقت خودم بهش گوش ميکنم موهاي تنم سيخ ميشه:

منو تو آغوشت بگير خدا ميخوام بخوابم
آخه تو تنها کسي بودي که دادي جوابم
منو تو آغوشت بگير ميخوام برات بخونم
روي زمين چقدر بده، ميخوام پيشت بمونم
کي گفته بايد بشکنم، که دستمو بگيري؟
خسته شدم از عمري غربت و غم و اسيري
کي گفته بايد گريه يِ شبامو در بياري؟
تا لحظه اي وقت شريفتو واسم بزاري
توي آغوش تو آرامش محضه
منو با خودت ببر حتي يه لحظه
بغلم کن منو بردار ببرم دور
ببرم از اين زمينِ سرد و ناجور
وقتي بايد واسه ي رها شدن يه بي فروغ بود
واسه آرامش نسبي کلي حرفاي دروغ بود
توي دنيا هر چيزي قيمتي داره حتي وجدان
اينا رو هيچ جا نديدم، نه تو انجيل، نه تو قرآن
وقتي دنيا همه حرف پوچ و مفته
صداي هق هقتو پس کي شِنُفته
تو که ميگي پيشمي تا لحظه ي مرگ
اينکه ميگن ميشکني، رنجم ميدي بگو کي گفته؟
توي آغوش تو ديگه تنها نيستم
هر نفس اسير دست غمها نيستم
ديگه عاشقانه تر از عاشقانه م
واسه موندن ديگه با بها بهانه م
توي آغوش تو از درد خبري نيست
از دروغ و حرفاي زرد اثري نيست
نميبيني کسي از هراسِ نونِش
جلو حرف ناصواب بنده زبونش
توي آغوش تو آرامش محضه
منو با خودت ببر حتي يه لحظه
بغلم کن منو بردار ببرم دور
بِبرم از اين زمينِ سرد و ناجور

اينم از يه والپيپر غمگين ديگه. شايدم يکي از غمگين ترينِ کارام بوده باشه.

کاش میشد

من خيلي غصه دارم
هيچ مونسي ندارم
تو آسمون ستاره ست
حتي اونم ندارم
تا کي بايد به دل بگم
بساز بساز بسوز بسوز
تا کي بايد به دل بگم
که چشماتو به در بدوز
تا کي بايد گريه کنم از دست کارِ روزگار
تا کي بايد بباره چشمام مث ابر بهار
کي ميگه تنهايي سخت نيست؟
به خدا تنهايي سخته
الهي بي کس نشي
به خدا بي کسي سخته
اينم از بخت بد ماست
راضيم هر چي خدا خواست
اي خدا برس به دادم
اي خدا تنهايي سخته

اینم از عکسی که گفته بودم. چون سایزش با سایز وب جور در نمیاد و صفحه به هم میریزه، لینکشو گذاشتم.

هرگز نشد

چند وقتیه درگیرم(مثل همیشه، تازگی نداره) و نتونستم آپ کنم. در ضمن این سرعت اینترنت لعنتی هم نمیزاره چیزی آپ کنم. عکس طراحی شده دارم اما نمیتونم آپ کنم. به محض اینکه آپ شد، عکس میزارم.

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت ، که شايد منم يه روز مثل گل نيلوفر تنها بشم . سريع از کنار مرداب دور شدم . حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده .

وداع

**************************
اينم يه شعر قشنگ در وصفِ خودم:
بي قراري ناتوانم مي کند
در کنار غربتي غمگين و تلخ
درد را هم آشيانم مي کند
گونه هايم خيس شبنم مي شوند
آتشي از درد مي سوزد مرا
زير باران شعله ورتر مي شوم
اين تب شبگرد مي سوزد دلم
مي زنم فرياد تا شايد کسي
دردهاي خفته ام باور کند
نيست آرامش ولي بايد که دل
گونه اي تنهايي اش را سر کند

**************************
يه پوستر قشنگ از مجيد خراطها هم درست کردم که به زودي ميزارم.
((منتظر نظراي قشنگتون هستم))