نامه

×+×-×+×-×+×-×+×-×+×-×+×-×+×-×+×

چند روز پيش اين داستانو تو يه کتاب خوندم. واقعا" خيلي مفيد و آموزنده ست. گفتم بزارم شما هم بخونيد و استفاده کنيد.

                                               اصل موضوع را فراموش نکن
مرد قوي هيکلي، در چوب بري استخدام شد و تصميم گرفت خوب کار کند.
روز اول 18 درخت بريد. رئيسش به او تبريک گرفت و او را به ادامه کار تشويق کرد.
روز بعد با انگيزه ي بيشتري کار کرد، ولي 15 درخت بريد.
روز سوم بيشتر کار کرد، اما فقط 10 درخت بريد. به نظرش آمد که ضيف شده است. پيش رئيسش رفت و عذر خواست و گفت: نمي دانم چرا هر چه بيشتر تلاش ميکنم، درخت کمتري ميبُرم؟
رئيس پرسيد: آخرين بار کي تبرت را تيز کردي؟
او گفت: براي اين کار وقت نداشتم. تمام مدت مشغول بريدن بودم.

زندگی

************************
اينم از يه شعر قشنگ. تقديم به همه ي اونايي که مثل من...

(آه، آري، بيش از اينها ميتوان خاموش ماند):

همش ميگم يه روز مياد
چشم انتظارش ميمونم
تا روزي که پيشم بياد
واسش ترانه ميخونم
هنوز سوال رفتنت
ميسوزم از خيانتت
محبتام يادت بياد
گرچه نبود لياقتت
وقتي تو خواب من مياي
حس ميکنم تنها شدم
اما چه سخته بي تو و
تو تنهايي رها شدن
وقتي چشات يادم مياد
اشک تو چشام حلقه ميشه
اون که تو رو ازم گرفت
الهي آواره بشه

 شعر این عکس واقعا" قشنگه. اونقدر قشنگ که به وقت گذاشتنش میارزید.

اشک ناکامی

***********************

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند .
براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتراست .
براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم ، انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد ، اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم .

(دیگه این داستان نیاز به توضیح نداره. اهل دل میگیرن مفهوم این داستان چیه)

ما چون دو دریچه رو به رویِ هم
آگاه ز هر بگو مگویِ هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار رو آینده
عمر آینه ی بهشت اما آه
پیش از شبِ و روز و تیر و دی کوتاه
اکنون دل من شکسته و خسته ست
زیرا یکی از دریچه ها بسته ست
همه فسون دما جادو کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

*************************************

این عکسو برای خودم درست کردم.
چون روزی کوله باری از آرزو ها رو دوشم بود. تا کجا ها رفتم با پای پیاده، رفتم و به هر چی خواستم نرسیدم...

شکنجه گاه

براي اينکه خالي از لطف نباشه يه شعر کوچولو هم ميزارم تا يادمون بياد که کجاي کاريم:

زندگي دفتري از خاطرهاست ...
 يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...
يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ،
 چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد
...ما همه همسفريم

اين شعر خيلي به دل خودم نشست. به همين خاطر گذاشتم اينجا تا شما هم از مضمونش درس بگيريد و ببنيد زندگي چقدر کوتاهه.