براتون عکسای عروسی این زوج زیبا رو آوردم. امیدوارم خوشتون بیاد.اگه حال کردین برای خوشبختیشون دعا کنید.(حالا با نظراتون ما رو هم دعا کردید راه دوری نمیره)

= این عکس ماله دوران بچگیشونه. طبق مدارک موجود از همون بچگی اسماشونو رو هم دیگه گذاشته بودند. و نکته جالب اینجاست که دختر عمو و پسر عموی هم نیستند.

اینجا داماد با اسب رفته آرایشگاه دنبال عروس و الان دارن با هم میرن قصر واکینگهام تا مهمونا زیاد منتظر نمونن.(البته چون حرفایی که بینشون رد و بدل شد خصوصی بود من سانسورش کردم)

در این تصویر عروس و داماد تازه وارد قصر شدن و تصور کنید که ارکستر هم داره میترکونه واسه خودش دیگه.(البته ناگفته نماند که آقا داماد هنوز هیچی نشده آمار بازی رو شروع کرده و چشمکاش راه افتاده)

این هم تصویر چندتن از مهمونها و دوستای عروس خانوم هست.(خدائیش داماد بیچاره حق داشته هنوز هیچی نشده تلاش های بی وقفه خودشو برای زدن مخ این بانوان زیبا شروع کنه. من خودم که به شخصه بهش حق میدم با یه سور)

این تصویر مال زمان قبل از ازدواجه. اونطور که پیداست این خانوم واسه خودش شرّی بوده (از چراغ زدنش هم معلومه) و پدر این داماد بدبختو در آورده تا تن به این وصلت بده. دیگه خلاصه بگم این داماد بیچاره هفت خان رستمو هم رد کرده.(الان هم داماد قصه ما داشته دنبال این عروس خانوم میومده که این خانوم قالش گذاشته و متاسفانه به گرد موتورش هم نرسیده)

خلاصه این بود قصه مصور دختر شاه پریون و شاهزاده زیبا. حالا اگه لذت بردید، برای اینکه هم این زوج زیبا ازتون راضی باشند و هم زحمات بنده حقیر بی ثمر نمونه، یه نظری هم بدید، بد نیست.

قربون همگی، موفق و پیروز باشید

پـــایـــان

                                     زندگی رو باختی دل من

                                                                      مَردمو شناختی دل من

                                       تا به کی سراپا حقیقتیم؟

                                                                       تا به کی خراب محبتیم؟

                                      همنشین ِاین و اون میشیم

                                                                      خسته و پریشون خون میشیم

                                       دشت بخت تو کویر میشه

                                                                       مرغ آرزو اسیر میشه

                                      رو به روت سراب

                                                                          پشت سر خراب

منی که غرورُ

تو چشمات شکستم

واسه من که برعکس کار زمونه

یکی نیست که قدرِ دلم رو بدونه

گناهی ندارم ولی قسمت اینه

که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره

تو قلبم کسی جز تو جایی نداره

صدای دلم، سازِِ ناسازگاره

سکوتم بجز تو صدایی نداره

تو خواب و خیالم

همش فکر اینم

که دستاتو بازم

تو دستام ببینم

ولی حیف از این خواب پریدم که بازم

با چشمای کورم به راهت بشینم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد

که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد

برای دل من

واسه جسم خستم

منی که غرورُ

تو چشمات شکستم

واقعا" چه ساده افسوس می خوریم و چه ساده برای آنچه از دست رفته آه میکشیم.

حیف که همیشه زود دیر میشه

ساده جانم از تو پُر آوازه بود

تا در آغوش تو راهی داشتم

چون شراب کهنه شعرم تازه بود

در پناهت برگ و بال من شکفت

تو مرا بردی به شهر یادها

تا در آغوش تو راهی داشتم

چون شراب کهنه شعرم تازه بود

من اگه کسي رو داشتم،
ديگه در به در نبودم
با غم و غربت و اندوه،
ديگه هم سفر نبودم
اگه زخم نخورده بودم،
تو رو باور نمي کردم
توي اين حصار پر درد،
با غمت سر نمي کردم

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...