ای گل تازه

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را

خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلآ غم ما نیست تو را

با اسیر غم خود رحم چرا نیست

جان من سنگدلی ، دل به تو دادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است

تو نه آنی که عاشق زارَت باشم

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

آنچه کردی تو به من ، هیچ ستمکار نکرد

بشنو  پند و مکن قصدِ دلِ آزرده ی خویش

وَر نه بسیار پشیمان شوی از کِرده ی خویش

وقتی که از بیرون به خودم نگاه میکنم ، فقط به یه جمله میرسم

من و تنهایی رفیقیم تا همیشه

چنان دل کندم از دنیا, که شکلم شکل تنهایی ست
ببین مرگ من را در خویش, که مرگ من تماشایی ست
مرا در اوج می خواهی, تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز, مرا امروز تماشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند
شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

شبامون آه که چه تاریک و چه سرده

دلامون جای غمه ، لونه ی درده

تو رو بی من ، من دور از تو گذاشتن

چی بگم با من و تو دنیا چه کرده

آسمون با من تو قهر دیگه

هر کدوم از ما تو یه شهر دیگه

تو دلم این همه غم جا نمیگیره

چی به جز غم داره اون دل که اسیره

گفتی از یاد میره این غمها یه روزی

تو دلم ریشه دو ونده دیگه دیره

آسمون با من و تو قهر دیگه

هر کدوم از ما تو یه شهر دیگه

تو میگی نامه نوشتی ، نرسیده

 از تو یه خط یا نشون هیچکی ندیده

منم امشب واسه تو نامه نوشتم

اما اشکام همه رو نامه چکیده

واسه رسیدن به تو دیگه چیکار کنم

آخه چقدر خودمو جلوی تو خار کنم

آخه چند باز دیگه میخوای دلمو بشکنی

توی خوابم میبینم که تو مال منی

طفلی دلم چقدر نشست پای تو گریه کرد

آخر چی شد نصیبش؟ تنها یه نگاه سرد

نذار تنها بمونم همیشه با گریه هام

تو رو خدا بیا و یه کاری بکن برام

به خدا اشکی نمونده

دلم انگاری غروبه

همه زندگیم خزونه

اون طور منو نگاه نکن

دست توی دست من بذار

برو یه وقت مریض میشی

بغضتو هی نگه ندار

بزار برو

محال باورش که من

دیگه نمی خوامت تو رو

صدات میلرزه عشق من

اسمم رو هی صدا نکن

طنابُ دور گردنم بنداز دیگه

نِــــــگام نـَـــــکـُـــن

بمیرم واسه بغض تو فکر منو نکن برو

دلُ اسیر من نکن

اگه دوسَم داری برو

تو رو خدا گریه نکن

تصمیمِ آخرو بگیر

چارپایهَ رو بـِـکش برو

چارپایی دستاشو بگیر

با دست عاشقت بذار

طنابُ دور گردنم

میخوام فقط اَدا کنم

حقی که مونده گردنم

من بشکنم به خنده ام

فدای تار موهات

مهم تویی نرنجی

برس به آرزوهات

مواظب خودت باش

با قلب من چه کردی؟

دلواپسم نباشو

به اشک کی بخندی

باران

از باران مینویسم. زیبا ترین نعمت الهی. از باران که رفیق تنهایی من است. از باران که قشنگ ترین احساس طبیعت است

مثل همیشه آسمان هم با اشکهایی من میگرید ، تا اشکهایم احساس غریبی نکنند

باز باران با ترانه

صدای شرشر باران که عالمی دیگر است. قلم از وصف باران باز ماند

اما

نم نم بارون روی گونه                       عـجـب آوازی مــیــخــونـه

یادت میاد

گفتی تنهام نزار

بزار تا عشقمون بمونه موندگار

حالا از اون روزا چی مونده یادگار؟

زدیم با هم ، به قلب روزگار و باریدیم با هم

مث ابر بهار

حالا از اون روزا چی مونده یادگار؟؟؟

آن روزها رفتند

آن روزهای خوب

آن روزهای سالم سرشار

آن آسمان های پر از پولک

آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچک ها به یکدیگر

آن بام های بادبادک های بازیگوش

آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

آن روز ها رفتند

آن روزهای جذبه و حیرت

آن روزهای خواب و بیداری

آن روزها هر سایه رازی داشت

هر جعبه سر بسته گنجی را نهان می کرد

هر گوشه صندوقخانه، در سکوت ظهر

گویی جهانی بود

هر کس ز تاریکی نمی ترسید

در چشمهایم قهرمانی بود

آن روزها رفتند

آن روزهای عید

آن انتظار آفتاب و گل

تب تند زندگیرو ، نمیشه تو چهره ها دید

نمیشه تلخی اونو ، از دل حادثه فهمید

زندگی شاید یه قصه ست

چه بد و چه خوب باید ساخت

توی شطرنج دقایق ، نباید به سادگی باخت

این دروغه هر کی میگه ، گذر ثانیه کُنده

زندگی کن تا بفهمی ، تب زندگی چه تنده

چرا دشمنی و کینه؟

وقتی زندگی دو روزه

نذاریم همین دو روزم ، تو آتیش غم بسوزه

اگه راجع به زندگیم ازم سوال کنند ، میگم

حاصل عمرم سه سخن بیش نبود: خام بُدم - پخته شدم - سوختم

خیلی عزیزی واسه من

بیا مث قدیما

دست تو دستات بزارم

مادرم تو بودی که حالا من اینجا رسیدم

مادرم دوسِت دارم، تو رو به دنیا نمیدم

مادرم اشکای تو آتیش به جونم میزنه

یه عُمره سوختی پای من

حالا دلت ماله منه

عمریه تو خواب رنگیِ منی

مادرم دستای من تو رو میخواد

وقتی که از زندگی خسته میشم

چشمای قشنگ تو یادم میاد

مادرم دستای سردم

پر از خیال دستات

مادرم این تن هجوم تب گرم تو رو میخواد

غمتو هیچوقت نبینم

مادرم ، دردت به جونم

اینم آخرین وصیّت ، بی تو هرگز نمیتونم

مادرم به پای من سوختی و دَم نزدی

تو هجوم غصّه ها ، حرف رفتن نزدی

مادرم فرشته ای ، خوب میدونی یه بهشت زیر پای مادرم ،

همه ی هستی و عمر و زندگیم

صدقه به تارِ مویِ مادرم

تو همونی که تو خنده هام شریکی

تویِ درد و غُصه ها ، واسم طبیبی

تو همون رویایِ پاکی ، که توی شبهای من بود

از خدا میخوام همیشه

که کنارِ تو بمونم

شمع باش ، پروانه میشم

تا کنار تو بسوزم

وقتی چشمات گریه میکرد،

آرزوم بود که بمیرم

کاش بودم کنارت ای گل

تا که دستاتو بگیرم

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رَوَد

صحنه پیوسته به جاست

خُرّم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

بازم داری میباری ، ای دل تنها

هیچی ازت نمونده ، ای دل تنها

اون که رفته ، دیگه رفته ، برنمی گرده

بسه چشم انتظاری ، ای دل تنها

رو کی قسم میخوردی ، ای دل تنها

واسه ی کی میمُردی ، ای دل تنها

بشکنه این دستایی که نمک نداره

تنها گوشه ی اتاقم

باز تو رویا و تو خوابم

باز شدم تشنه ی فکرت

داغونم کرد فکر اینکه تو کجایی

من و دل گوش ، بشنویم از تو صدایی

بدنم خیس شده از اشک چشام

اسم تو زمزمه ی زیر لبام

ببین عکس تو آغوش

برده از سرم دل و هوش

ببین التماس و اشکام

باز نکن منو فراموش

با اینکه اینو می دونم ، باید ازت بدم بیاد

بازم میخوام ببینمت ، خدایا قلبم چی میخواد؟

میخواد که اون روزای تلخ ، دوباره باز زجرم بده

کاش بدونی چطور گذشت ، گذشتمو یادم بره

خیلی روزا تو خلوتم دلم هواتو میکنه

ولی شکستن تا چقدر؟ کاشکی فراموش بکنه

دیــــده بر در دوختم در انتظار .... تا که آمد نامه ایی از سوی یار
نامه یی چون باغ گل از عطر دوست.... گر که طبعم گل کند از عطر اوست
گاه از یک گل بهاران میشود .... دشتِ خشکی لاله زاران میشود
یک ستاره گاه احسان میکند .... تیره شب را نور باران میکند

دلم گرفته آسمون  نمی تونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم ، نمی تونم شِکوِه کنم

انگاری کوه غصه ها ، رو سینه ی من اومده

آخ داره باورم میشه ، خنده به ما نیومده

خنده به ما نیومده