تو رو از خاطرم برده ، تب تلخ فراموشي
دارم خوو ميکنم با اين ، فراموشي و خاموشي
چرا چشم دلم کوره؟ ، عصاي رفتنم سسته؟
کدوم موج پريشوني ، تو رو از ذهن من شسته؟
خدايا فاصله ت تا من ، خودت گفتي که کوتاهه
از اينجا که من ايستادم ، چقدر تا آسمون راهه؟
من از تکرار بيزارم ، از اين لبخند پژمرده
از اين احساس يأسي که ، تو رو از خاطرم برده
به تاريکي گرفتارم ، شبم گم کرده مهتابو
بگير از چشماي کورم ، عذاب کهنه ي خوابو

تبِ تند زندگي رو نميشه تو چهره ها ديد
نميشه تلخي اونو از دل حادثه فهميد
زندگي شايد يه قصه ست
چه بد و چه خوب بايد ساخت
توي شطرنج دقايق نبايد به سادگي باخت
اين دروغه هر کي ميگه
گذر ثانيه کُنده، زندگي کن تا بفهمي
تب زندگي چه تنده
چرا دشمني و کينه؟ وقتي زندگي دو روزه
نذاريم همين دو روزم تو آتيش غم بسوزه
پيرمرد يه کنج نشسته، با دلي غمگين و خسته
ياد ايامي که رفته، خاطرات اون گذشته
يکي جيک تو جيک يارش، يکي اينجا دلشکسته
اون يکي به فکر نونه، با دستاي پينه بسته

یادمه بچه که بودم نقاشیم خیلی خوب بود. همیشه تو هر جا نقاشی میکردم همه خوششون میومد. یادمه چندبار هم که با پدرم نمایشگاه کتاب رفته بودیم رفتم ایستگاه نقاشی و جایزه هم گرفتم...
تو ابتدایی واسه امتحان نقاشی زودتر از همه تموم میکردم و قشنگ تر از همه هم میشد. خدا رو شکر حافظه م یاری میکنه و یادم میاد سال چهارم ابتدایی یه گوسفند بزرگ کشیدم که داشت علف میخورد... (معلمه خیلی خوشش اومد).
خلاصه که چند وقت پیش به یاد دوران کودکی یه نقاشی کشیدم، اما نه روی کاغذ؛ اینبار با فتوشاپ...
پیش خودم فکر کردم آیا هنوزم مثل دوران کودکیم نقاشیم خوبه یا نه؟ (فکر نمیکنم!، دیگه از ما گذشته...)
این کار بیشتر واسم جنبه ی تداعی خاطره داشت. یادش بخیر، یادش بخیر، یادش بخیر...

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند،به جز مداد سفيد.. هيچ کسي به او کار نمي داد؛ همه مي گفتند:«تو به هيچ دردي نمي خوري»... يک شب که مداد رنگي ها توي سياهي کاغذ گم شده بودند، مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک و کوچک و کوچک تر شد... صبح توي جعبه ي مداد رنگي جاي خالي او با هيچ رنگي پر نشد...